Alcázar van Segovia

Een rots tussen de Eresma en de Clamores

Het Alcázar staat op een smalle rotspunt aan de westkant van de oude stad van Segovia, op de plek waar de rivieren Eresma en Clamores samenkomen en de rots hebben uitgesleten. Die ligging verklaart de vorm van de burcht: de rots loopt naar één punt toe en het gebouw volgt die vorm, met de paleisvleugels aan de stadszijde en de verdediging aan de smalle kant.

Je komt er te voet vanuit het centrum. Vanaf het Romeinse aquaduct loopt de route via de Plaza Mayor en de kathedraal naar de Plaza Reina Victoria Eugenia, waar de ingang zit. Wil je het Alcázar van buiten zien, loop dan verder omlaag naar het dal, want pas van beneden is de punt van de rots met de torens erop goed te overzien. Segovia ligt noordwestelijk van Madrid, aan de andere kant van de Sierra de Guadarrama, en is te combineren met andere steden in Spanje op het Castiliaanse hoogland; waar de stad precies ligt, zie je op de kaart van Spanje.

Wat er in 1474 wel en niet in het Alcázar gebeurde

Het Alcázar wordt vaak genoemd als de plaats waar Isabella van Castilië koningin werd. Dat is niet helemaal juist. Hendrik IV stierf op 11 december 1474, en twee dagen later werd Isabella uitgeroepen tot koningin van Castilië, maar de ceremonie vond plaats op het voorplein van de kerk van San Miguel aan de Plaza Mayor. Het Alcázar was haar verblijfplaats en haar vertrekpunt: daar kwam de stoet vandaan. De gemeente Segovia herdenkt de gebeurtenis jaarlijks bij het zijportaal van San Miguel, waar een fragment van de proclamatieakte wordt voorgelezen.

Ook die kerk is niet meer dezelfde: het middeleeuwse gebouw stortte in 1532 in en werd daarna opnieuw opgetrokken. Het Alcázar zelf was in 1474 al geen zuivere vesting meer. Onder Jan II en Hendrik IV, beiden uit het huis Trastámara, kreeg het paleiszalen in gotisch-mudéjarse stijl naar Andalusisch voorbeeld. Dezelfde combinatie van christelijke opdrachtgevers en islamitische bouwtradities zie je, veel uitgebreider, in het Alcázar van Sevilla.

De brand van 1862 en wat er daarna werd herbouwd

Op 6 maart 1862 brandde het Alcázar uit. Volgens het Patronato, dat het monument beheert, verwoestte het vuur de kappen, het interieur en het grootste deel van de kunstschatten die er stonden. De cadetten van de artillerieschool die er toen was gevestigd, verhuisden naar het voormalige klooster van San Francisco. Het herstel begon ongeveer twee decennia later, onder leiding van de Segoviaanse architecten Bermejo en Odriozola, die het gebouw het aanzien wilden teruggeven dat het vóór de brand had.

Dat verklaart wat je binnen ziet. De beschilderde houten plafonds en de betimmering in de zalen zijn grotendeels na de brand opnieuw gemaakt, op muren en torens die ouder zijn: een middeleeuwse vesting met een negentiende-eeuws interieur. Het Alcázar hoort bij de oude stad van Segovia, die samen met het aquaduct sinds 1985 op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat.

Van artillerieschool tot museum

Nadat het hof zich in Madrid had gevestigd, raakte het Alcázar zijn rol als koninklijke residentie kwijt en diende het onder meer als staatsgevangenis. In 1764 kwam het Real Colegio de Artillería erin, gesticht onder Karel III en geleid door graaf Félix Gazola; de opleiding noemt zich mogelijk de oudste nog werkende officiersschool ter wereld. Sinds de brand zit ze niet meer in het Alcázar, maar dat militaire verleden bepaalt nog wel wat er te zien is: naast de paleiszalen is er een artilleriemuseum.

De route binnen voert langs de Sala de Reyes met de reeks vorstenbeelden, de troonzaal met haar houten plafond en de kapel waar in 1570 de huwelijksmis van Filips II en Anna van Oostenrijk werd gehouden. Al in 1256 riep Alfons X hier de Cortes samen, de standenvergadering van het koninkrijk. De Torre de Juan II is een aparte klim van 152 treden, met uitzicht over de stad en het dal.

Veelgestelde vragen