Benicàssim

Vijf stranden op bijna zeven kilometer kust

Benicàssim is een badplaats van ruim twintigduizend inwoners aan de Costa del Azahar, de kust van de provincie Castellón. De gemeente verdeelt haar bijna zeven kilometer kustlijn in vijf stranden: van noord naar zuid Voramar, l'Almadrava, Torre de Sant Vicent, Els Terrers en Heliòpolis. Alle vijf hebben een Blauwe Vlag en een milieucertificaat volgens ISO 14001; de drie noordelijke dragen ook het Spaanse Q-keurmerk voor toeristische kwaliteit.

De plaats ligt in een smalle strook tussen de zee en een bergrug die parallel aan de kust loopt, en strekt zich daardoor vooral in de lengte uit. De promenade Bernat Artola eindigt bij de Torre de Sant Vicent, een zestiende-eeuwse wachttoren met nu een klein museum over de piraterij langs deze kust. Hij was een van de achttien torens die de kust van Castellón tegen Berberse kapers moesten beschermen. Noordelijker ligt Peñíscola, zuidelijker Cullera.

Een feodaal gehucht dat zomerplaats van de Valenciaanse elite werd

In de middeleeuwen was Benicàssim een Arabisch leengoed onder het Castillo de Montornés, een burcht uit de elfde eeuw in de bergen achter de kust. In 1242 kwam het gebied in handen van Pedro Sanz, schrijver van koning Jaime I. De parochiekerk van Santo Tomás de Villanueva is veel jonger: gewijd in 1781, neoclassicistisch, met rechte lijnen en zonder de barokke versiering van veel andere Valenciaanse kerken.

Vanaf het eind van de negentiende eeuw lieten welgestelde Valenciaanse families zomerhuizen aan de kust bouwen, de vil·les, in modernistische en classicistische stijl. Ze staan er nog en vormen samen de Ruta de les Villes. De eigenaren gaven de drie delen van die wijk namen die iets over het gezelschap zeggen: el Infierno stond bekend om zijn feesten, la Corte Celestial om zijn rust, en el Limbo lag daartussen. Twee villa's zijn nu in gemeentehanden: Vil·la Ana huisvest de bibliotheek en Villa Elisa is een tentoonstellingsruimte. De rest is particulier bezit en alleen van buiten te bekijken.

Het Desert de les Palmes is geen woestijn

Achter Benicàssim begint het Parc Natural Desert de les Palmes, geen woestijn maar een bosrijke bergrug langs de kust. Het beschermde gebied beslaat 3.200 hectare, verdeeld over vijf gemeenten, en bereikt zijn hoogste punt in de pico del Bartolo met 729 meter. Het is sinds 1989 beschermd en herstelt nog van de bosbranden van 1985 en 1992, al is de vegetatie volgens de parkbeheerder goed teruggekomen. Er zijn tien gemarkeerde wandelroutes en drie mountainbikeroutes.

Langs die routes liggen het kasteel van Montornés en het klooster van de ongeschoeide karmelieten. Dat eerste klooster werd tussen 1697 en 1733 op ongeveer 500 meter hoogte gebouwd, maar na zware regenval en aardverschuivingen verlieten de monniken het in 1783 voor een veiliger plek. De ruïne is er nog; het nieuwe klooster even verderop heeft sinds 1971 een museum voor religieuze kunst. Eén broeder uit dat klooster, Antonio de Jesús María, bedacht de kruidenlikeur Carmelitano, die in Benicàssim nog wordt gemaakt.

Van het FIB tot de Dag van de paella's

Buiten Spanje is Benicàssim vooral bekend van het FIB, het Festival Internacional de Benicàssim, met pop en indie. Dat is niet het enige festival: Rototom Sunsplash, dat de gemeente de grootste reggaebijeenkomst van Europa noemt, staat er ook, net als het SanSan Festival en het Benicàssim Blues Festival in juni.

De grootste plaatselijke traditie is de Dia de les Paelles, de dag waarop bewoners en bezoekers op straat hun eigen paella koken. De gemeente spreekt van meer dan dertig jaar geschiedenis en meer dan 25.000 aanwezigen, en de Comunitat Valenciana heeft het evenement erkend als Fiesta de Interés Turístico Autonómico. De patroonsfeesten liggen verspreid over het jaar: in januari die voor San Antonio Abad en Santa Águeda en in september die voor Santo Tomás de Villanueva.

Met de trein tot in de plaats

Wie zonder auto wil reizen, heeft hier een voordeel: het station ligt in Benicàssim zelf, aan de Avenida Mediterránea. Volgens Adif stoppen er langeafstands- en middenafstandstreinen, en valt het station onder lijn ER02 van de cercanías van Valencia. Wie liever loopt of fietst, kan de Vía Verde del Mar nemen, een oud spoortracé tussen Benicàssim en Oropesa del Mar dat nu een wandel- en fietspad is.

Benicàssim past bij wie strand en wandelen wil combineren. Zoek je rust, houd dan rekening met de festivalweken in juli en augustus; kom je voor de muziek, kies die weken dan juist bewust uit.

Veelgestelde vragen